WONEN IN ITALIË – San Remo Festival
Een vriend uit Nederland vroeg mij aan de telefoon of ik de Olympische Spelen nog had gevolgd. Ik moest bekennen dat ik alleen de reportages in het Italiaanse journaal had gezien. Hier in het dorp hoorde ik er ook niet veel over. Ik had niet het idee dat het geweldig leefde.
Dit in tegenstelling tot het San Remo Festival dat dinsdagavond weer is begonnen. Een jaarlijks spektakel waar miljoenen Italianen naar kijken. Het houdt ons nog tot zaterdagavond uit ons bed want het gaat vijf dagen tot diep in de nacht door.
Het festival is meer dan een opeenvolging van Italiaanse liedjes die strijden om de eerste plaats. Overleden zangers en zangeressen worden geëerd, bekende artiesten zijn te gast en ieder jaar zijn er ook politieke statements. Zo was er vorig jaar bijvoorbeeld een zangduo uit Israël, een Palestijnse en een joodse vrouw.
Dit jaar was op de eerste avond de 105-jarige Gianna Pratesi de verrassing van de avond. Het is dit jaar 80 jaar geleden dat de Italiaanse vrouwen voor het eerst naar de stembus gingen en Gianna is één van de weinige vrouwen die het nog kan navertellen. Ze was in 1946 26 jaar. Over twee weken wordt ze 106.
Ze moest toen stemmen voor of tegen het Italiaanse vorstenhuis. "Weet u nog wat u gestemd heeft?" vroeg presentator Carlo Conte. Ze hief haar armen omhoog en riep luidkeels: "Voor de republiek natuurlijk!"
Gianna hield daarna niet meer op met praten. Ze leek voorlopig nog niet uitgeblust.
Filmmaakster Paola Cortellesi maakte in 2023 een prachtige film: "C'è ancora domani", waarin ze het leven schetst van een getrouwde vrouw en moeder die zich probeert te ontworstelen aan een bullebak van een man. Aan het eind van de film gaat ze voor het eerst van haar leven stemmen.
Zelf vond ik Patty Bravo wel spectaculair. Ze was een ster in de jaren '70. Ze kwam op in een lange wijnrode jurk, een elfje, slank, blond lang haar en met een glad wit gezicht als een masker. Ik zocht op hoe oud ze inmiddels is: 77 jaar.
Haar plastisch chirurg kan denk ik van al het werk dat hij aan haar heeft besteed een vakantiehuisje kopen. Maar haar stem was nog steeds goed. Ze zong een prachtig lied "Semplicemente la vita", volgens mij een kanshebber.
Vriendin Silvia vertelde dat ze dinsdag met man Guido, naar het Ariston Theater in San Remo was geweest om de aankomst van de artiesten te zien. Er staan iedere dag duizenden mensen in de straatjes voor het theater, is op het journaal te zien.
Ik haak nu even een paar avonden af. Sta morgenochtend vroeg op om met vriendin Eva naar Cuneo te gaan. We gaan met twee andere vriendinnen naar een tentoonstelling.
Wat dan ook zo typisch Italiaans is (en ik vind dat heerlijk!): we komen eind van de ochtend aan en dan.....moet er natuurlijk eerst geluncht worden. En niet flauw, met een broodje kroket ofzo, nee we gaan eerst drie uur eten. Het restaurant is al gereserveerd. Pas om vier uur staat de tentoonstelling gepland.
Het wordt een lange dag want morgenavond zijn we met het hele dorp uitgenodigd door een dorpsgenoot die 90 wordt: Claudio. Hij had een briefje in de bar opgehangen: eerst borrelen in de bar en daarna is er een apericena in de zaal onder de piazza.
Een apericena is een combinatie van een aperitief en een cena, de avondmaaltijd.
Daarna misschien nog een uurtje San Remo kijken...
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
